if you were to describe happiness in one word how would you describe it?

sunshine. happiness is like sunshine.

but what if it rained? then you wouldn't be happy then?

no. i'd still be happy, because behind that cloud of rain there is still sunshine.

happiness is sunshine. we should learn how to be resilient like sunshine-that despite heavy rains and storms, the sun will continuously emerge to give warmth to everything and everyone.

happiness is not just about contentment, or maybe it is. for resilience of the human spirit makes one optimistic, and this optimism creates contentment.

him

his menacing look were as cold as the arctic glaciers. his languid eyes were fixated on me, watching every twitch that my muscle makes. every move i make is scrutinized, every shadow that my body makes is observed.
i did not know how to react, on whether i should smile or retain a blank face - void of any emotions; i was frozen.
suddenly, i noticed his hand being craned by his arms.
laid flat on the table, and slowly, inch by inch his hands were slithering like a wild snake over the grasslands of satin tablecloth.

speak up

we. by all means, should learn how to speak up.
we should be able to tell people how we feel towards something that we believe in. we must tell them, with conviction, how we view things. we should learn how to express ourselves - our opinions, our views, our sentiments. we shouldn't keep ourselves from telling them what we think. we are all entitled after all of freedom of speech. we should delimit ourselves from just agreeing with what other people think. we should have our own point-of-view. we should have a certain involvement towards something, no matter how big or how small an issue it is. after all, we cannot just keep our mouths shut all the time and just nod with everything that others say.
but whatever it is that we say, we must stand for it.

to YOU, i am waiting for your defense toward this horrid incident that we got both entangled in. i cannot just ignore you forever. please do speak up, and do not just blame me for causing you that burden, because, it was you who caused that in the first place. i need to hear from you. it is very bias if i and only i would defend anything.

i am just the bitter-est person you have ever read. cheers.

words.

sometimes the things that we say mean nothing at all. like blank bullets on high caliber guns.
we say things that doesn't really mean anything, but if perceived by the listener, the words that we have said may mean indifferently. it is the listener that gives meaning to each of the words that the speaker says. if the speaker and the listener have the same semantics, then it would be easier for them to understand one another. this is how communication works, and communication is a very broad and complicated matter.

it is frustrating, both for the speaker and the listener if they cannot comprehend each other's words. one may mean a thing, and the other may perceive it differently. this may lead to misunderstanding and failure of good communication - miscommunication.

we have to choose our words wisely, though we can always fire blank bullets, we still have to choose each of the words that we would have to say. it is not irresponsibility, we just forget that sometimes the messages that we convey are either misinterpreted or misunderstood. we are but humans, and to err is a proof of being one.
there are no perfect words, there are no perfect language.

so why am i telling you all these? i don't know.
all i know is, i have this sudden urge to write and say stuff. this may have been probably a result of my overcrowded mind. i have to find an outlet, to let the clutter in my mind go. i have to keep more space in my mind, i have to let it become wide open. i have to think more of bright ideas and catchy concepts. i have to formulate questions.

words. my ways of expressing myself. through this, i can tell you that i am plainly bored. that i have become a stagnant being, imprisoned to the academical confines.
tell me, am i losing myself?

i am crazy. how can you be sure that i'm crazy? are you going to judge me based on this post to tell that i'm crazy. besides, how can you know if one is crazy and you are not. what if in my point-of-view, you are the crazy one and i am not? how do you define crazy?

words. are powerful. yet...
words. sometimes words are just mere words. you just give meaning to it.
words. you sensationalize it. you ignore it. you give attention to it. you read it. you define it.

nahihilo. nalilito.

isang maganda at bonggang-bonggang atake ng migraine ang gumising sa utak ko.

naisip ko, masyado akong nagpapakabusy at nagpapakapagod sa mga gawain sa iskwelahan. hindi ko na nabibigyang pansin ang panahon para sa aking sarilli.

ano nga ba'ng pinagkakaabalahan ko sa iskwelahan?
yung advertising principles and production subject ko lang naman, isa sa mga major subjects na kinukuha ko ngayong semestre. enjoy na enjoy ako masyado. lider-lideran ang role ko, pero hindi ko ginustong maging pinuno. wala lang magmamando ng grupo kung pare-pareho kaming tulala. kasama ko naman yung kaibigan ko sa grupo, kami yung nag-iinitiate ng mga ideya at mga konsepto. itinuturing ko namang lider ang lahat ng aking mga kagrupo.

napasama kasi kami sa top 12 sa nakaraang case nung prelims, bale pang-apat kami. kaya todo-todo ang preparasyon. pinepressure kami nung propesor namin, mataas ang expectations nya sa grupo namin.

pero may isyu sa likod ng lahat ng ito...

may mga bulong-bulungan na kaya lang daw kami nakasama (kasi halos lahat kaming magkakabarkada) sa top 12 ay dahil sa kakilala at kalapit namin yung propesor namin. MALI!
pero alam ng propesor namin ang isyung ito, naikwento kasi namin sa kanya. ang sabi lang nya, "may magagawa ba sila kung talaga namang magaling kayo? eh kung paborito ko kayo eh di dapat sunod-sunod kayo sa top 4. pero hindi eh."

naaapektuhan lang ako ng mga ganitong isyu. hindi naman namin ginusto ang ganun.
kapag papasok kami sa sillid, nananahimik ang lahat hanggang sa makaupo kami ng barkada ko. lalo na yung isang grupo dun na sobrang insecure ata sa amin. ganun na nga siguro, naiinsecure lang siguro sila. baka naman bitter lang sila. kung ano man yun, hayaan ko na lang.

isipin na lang namin na compliment yun, sabi nga yung isang kaibigan ko. ayaw lang namin talagang maapektuhan, kaya babaligtarin na lang namin ang pangkahulugan ng gusto nilang mangyari. mainggit sila kung maiinggit sila. basta ba malampasan nila ang kaya naming gawin.

hindi ako nagmamayabang o kung ano man. naiinis lang ako na hindi nila kayang lumaban ng patas, at kailangan pa nilang manghila pababa ng isang tao. ayoko talaga ng ganun.

kebskebs na lang siguro. keber.
ngiti na lang.

kailangan ko lang sigurong huminga. huminga ng sobrang lalim para mas maging maaliwalas ang buhay ko. pero papano ka ba naman makakahinga kung kokontrahin lang ng pag-ubo ang maayos kong pag-hinga? nakakainis kasi may ubo pa rin ako ngayon. nayayamot ako sa pabago-bagong klima. pero keri lang. hihinga pa rin ako. kailangan ko pa din ng kaunti pang espasyo para sa sarili ko.

ikaw? kumusta naman ang buhay mo?

argh

i effin hate it when you hear people declare themselves of something that they are not.
i get extremely pissed and intimidated by their audacity and arrogance.

"hey i'm sikat."
"hey i used to be this and that."

but yeah... hey, you know what? you're such a loser.

to smile without you

i leave upon you the shadow of our past
the unbearable baggage of infidelity
the shackles of regret that had kept me abound
i leave it upon you in exchange of my freedom

gone were the days of despair
gone were the days of distrust
for love had only remained only as a witness
to your secret rendezvous with materialism and lust

the unbroken agreement has been spoken
my universe will not revolve around you anymore
you will no longer give warmth to my frozen heart
and the sun will drift and nestle on a universe anew

until i no longer speak of your name
and i have no longer remembered the memories that we've built
for these are all burdens that had kept me coming back to you
i shall learn to smile without you

i shall swim against the currents of your being
i shall forget the taste of your sweetness
i shall embrace the cold and forget the warm arms that surround me
i shall hold my own hands in times of fright and not look for yours

i shall do all these for i have moved on.
for i have learned to smile without you.

ang propelya kong psycho

salamat kay Tina sa word na propelya.

ang gwapo kong propesor sa social psychology ay maikli ang pasensya. hindi bagay sa kanya ang maging propesor. sana naging sikolohistang klinikal na lamang siya.

nagalit kasi sya dun sa isa naming kaklase. tapos pinahiya nya pa.

he is obviously unprofessional when it comes to teaching, and it shows.
he should've talked to that classmate of ours after dismissal and not point fingers to tell the whole class that, "ang kapal kapal ng mukha mo!"

i don't really like him at all after what had happened.

halaga

aanhin ko ang kaligayahan kung wala namang pagmamahal?

nalaglag ang brip ko

ngarag akong pumasok sa eskwela ngayon. walang tulog at walang matinong kain. sumakit ang ulo ko, parang binibiyak ito sa gitna at wari bang sasabog ang utak ko. salamat sa prod namin kaya nagkakaganito kami, pero enjoy pa rin naman kahit papano. medyo sumasakit nga lang ang ulo namin ng dahil sa patayong kabaong na yan.

oh well papel. ayun nga, kumain muna kami pagkatapos nung essay namin. tutal, sobrang gutom na rin naman kami at medyo boring yung class na susunod - ang social psychology. ang boring kasi nung prof. lagi nga kaming nagpapalate dun kasi kumakain muna kami. wala po kasi kaming break kapag tth, tuloy-tuloy ang klase namin.

kaya dumeretso kami sa canteen, kumain ng sandamakmak na pagkain, kwentuhan ng saglit tapos diretso ng klase. isip-isip namin... "naku, eto na naman tayo sa boring na subject na ito..."

sumilip kami sa bintana, ibang prof yung nakita namin.
"dito ba tayo mga friends?"
"oo, dito tayo, ano ba. pero ba't iba yung prof?"

nahiya kaming pumasok sa aming silid. dali-daling umupo sa aming upuan at tumingala sa professor...

oh my god... ang gwapo-gwapo naman nitong prof natin mga friends...

"sir, kayo na po ba ang bago naming prof?"
"yes."
"sir... wag na kayo aalis ha..." sabay tawanan.

grabe, nalaglag talaga brip ng sangkabaklaan sa room kanina. pati mga babae sobrang laglag ang mga panga, halos sumayad na sa sahig. syempre, pati ako, instant crush ko na itong si sir. eh mas bata sa akin. at super may itsura sya ha.

ang saya, super landian galore kanina.
oh well, tuesday and thursday evenings will never be the same again. ^_^

meron lang betamax

sabi sa kanta ng sandwich na betamax.

natutuwa ako sa kantang yon. naaalala ko ang kahapon, nung musmos pa lamang ako't walang masyadong alam sa mundo kundi ang mag-laro. naging pamilyar sa akin sina pepe smith, si mike hanopol, ang vst, ang sampaguita, ang apo hiking society, si francis magalona, freddie aguilar at iba pang mga importanteng tao sa larangan ng musikang Pilipino.
kinakanta ko noon ang mga kanta nila nung bata pa ako. kahit na hindi ko masyadong iniintindi ang pangkahulugan ng mga letra sa kanilang musika ay natutunan ko itong sabayan. naalala ko nung isang beses na kinanta namin nung mga kalaro ko ang nosi ba lasi at laki sa layaw. nakakatuwang mga alaala.

gusto ko din yung bidyong ginawa nila para sa betamax. isa pa ding paalala ng kahapon. oo, nilaro namin nung mga kalaro ko yung ibang mga laro doon, maliban sa syato. hindi ako masyadong pamilyar doon. namimiss ko ang paglalaro ng piko, ng patintero, ng habulan taya, ng chinese garter, ng teks, ng holen, ng sipa, ng tago-taguan... nakakapanghinayang nga lang isipin na mangilan-ngilan na lang ang mga batang nakakaalam ng mga larong 'yon. dahil lahat sila ay nalunod na sa makabagong teknolohiya at makabagong pamumuhay.

mabalik tayo dun sa kanta... medyo nakikita nga lang ang pagiging third world ng Pilipinas. bakit? kasi nung panahong yun ng 'betamax' eh unti-unti nang nadedebelop ang internet mula sa telegraph ng amerika, at ang komunikasyon sa isa't-isa ay nagiging mas madali sa pamamagitan ng cellphone mula sa simpleng ideya ng telepono na ninakaw daw diumano ni Graham Bell kay Elisha Gray.

pero hindi naman talaga ito ang gustong ipahiwatig nung betamax. nais lamang nitong ipaabot sa lahat ang kahalagahan ng mga nag-ambag sa pag-angat ng orihinal na musikang Pilipino. isipin mo na lang kung gaano kahirap bumuo ng isang awitin na may orihinal na letra, kung gaano kahirap ipaabot ang iyong musika sa mga tumatangkilik nito sa kakaunting mga midyum ng pagbrodkast. tapos ngayon, kung kailan madali na ang pagsasalathala at pagbobrodkast ng kanta, ay sya namang unti-unting pagpatay ng orihinal na paggawa ng musika.

kailangan nating ipagpatuloy ang sinimulang legacy ng mga dakilang mang-aawit ng ating panahon. yakapin natin ang musika at pamumuhay na patuloy na humuhubog sa kultura nating mga Pilipino. huwag natin itong ibaon sa limot. tangkilikin ang musikang Pilipino.

ipagpatuloy ang daloy ng alon.
betamax ng sandwich

power dressing!

gustong-gusto ko ang pagsusuot ng damit na may dating (na may arrive!). sapagkat nakakapagpadagdag ito ng kumpiyansa sa aking sarili. kapag komportable ako sa suot kong damit, pinagagaan nito ang aking damdamin at pinagmumukha ako nitong tao! hahaha. biro lang.

pero mayroong kakaibang pakiramdam kapag nagsusuot ka ng damit na magmumukha kang authoritative, di bale kung pang-porma ito o yung pangkaraniwang uniporme (para sa mga estudyanteng may uniporme sa eskwela) na ginagamit natin sa pangaraw-araw.
sabi ko nga sa kaibigan kong si Sharon kanina eh bitchy-bitchyhan ako. i looked like some corporate bitch ready for some hot leather action! biro lang din. imaginin mo ang straight-cut, flat front pants, nice fitting white polo, black leather shoes, black faux leather bag, and shades na naglalakad sa kalagitnaan ng walkway ng eskwelahan pagkababa ng bus.

wari bang sinasabi ko na:
"tumabi kayong lahat... dadaan ang pinakahayop na tao sa balat ng lupa." (evil laugh and grin)

pero seryoso, mayroong uplifting na pakiramdam kapag nagsusuot ka ng malulupit na damit. kaya ang payo ko lang sa inyo, isuot nyo lamang ang mga damit na komportable sa inyo. kahit ito pa ang pinakasimpleng pares ng damit na mayroon ka, magmumukha kang maharlika sa pagdadala ng iyong sarili - dahil nga komportable ka sa kung anong nakapulupot sa katawan mo. haha. naniniwala kasi ako sa kasabihang less is more na inadopt ni Ludwig Mies Van Der Rohe (isa sa nagpasiklab ng minimalism sa arkitektura). hindi ko sinasabing kakaunti lamang na tela ang isuot, ang sinabi ko ay yung simple lang.

sidestory lang: medyo lumalala na ata ang pagkahumaling ko sa leather. basta may kung anong kapangyarihan ang leather na magpaligaya at magpasaya. hahaha. itinuturing ko nang boyfriend ang aking mga balat na sapatos, wallet, pati yung faux o synthetic leather kong bagelya (bag). kasi hindi nila ako iiwanan kahit ano pa man ang mangyari. (kakaibang diversion ito Gee).

natutuwa ako sa sinulat kong ito. napakagaan at napakamakasarili. hehe. pagbigyan nyo na muna ako ngayon.

masikip ang dibdib ko

bakit ganun? akala ko ba okay na ako.

tapos nung malaman ko na may mga lumiligaw na sa ex ko eh bigla akong may naramdamang mahapdi. selos ba yun? pero bakit? ibig sabihin ba nun eh hindi pa ako tuluyang nakakalimot sa kanya?

bigla na lang sumikip at sumakit ang dibdib ko nung sinabi nya yun.

nangyari na din 'tong ganitong pakiramdam nung nakita ko yung isang isa ko pang dati kong kasintahan na may kalandiang iba.

bakit ganun?

kalimutan ko na nga lang...

kalungkutan

kalungkutan, bakit kailangan na ang kabaligtaran mo ay kasiyahan?
bakit kinakailangan na madilim at masalimuot ang pagkakalarawan sa iyo?

sa tuwing naaalala ko ang aking pag-iisa sa larangan ng pag-ibig ay dumadalaw ka. o kaya naman, kapag ako lang ang nandito sa bahay at nakatunganga ay bigla kang sumusulpot.

sa tuwing naglalakad ako sa ilalim ng itim na langit, sinasamahan mo ako't sinasabayan sa aking bawat paghakbang. at biglang papatak ang luha ng kalangitan, na wari ba'y nakikiramay sa ating dalawa. ilalabas ko naman ang payong ko't pasususukubin kita...

sa aking pagtulog sa gabi, tatayo ka sa may gilid ng aking kama. bago ko patayin ang ilaw ko'y tititigan mo ako't paluluhain. hihintayin mo ang aking pagtahan, ang aking pagtulog habang umiiyak ay hihintayin mo ng buong pasensya. tsaka ka lamang maglalaho kapag ako'y payapa na't mahimbing na natutulog sa aking kama.

lumilipas ang araw sa magkakasunod na mga gawaing nakasanayan, nagiging patay ang pakiramdam ngunit isa ang namumukod tanging natitira, ang kalungkutan.

tinatanggalan mo ng kinang ang aking mga matang husto kong pinasasaya ng dahil sa mababaw na kaligayahan. pinahihina mo ang mga malalakas na halakhak na nagmumula sa akin. pinababagal mo ang tibok ng aking puso. pinapapait mo ang aking pagkatao.

hinahayaan na lang kita. dahil alam kong minsan ka lamang naman nagiging laman ng aking pagkatao. minsan ka lamang magpapakasaya sa pananatili sa aking anino.
nasasa akin pa rin ang desisyon kung palalayasin kita o pananatilihin sa aking pagkatao.

ayokong manatili ka sa aking pagkatao. ayoko.

you're a prisoner

isn't it such a pity to see men being enslaved by sex?
it is these men that you'll find everywhere in the sleazy side of cyberspace.
you browse over their profile and all you can see is sex written all over it.
you don't always have to shout out to the whole world that you're horny.

i'm strongly against such display.
because sex is a private matter, and that nobody should kiss and tell.

it is a degradation of one's morality.

you can be sexual without posting such graphic display.
you can be sexual and subtle at the same time.

we are sexual beings.
but sometimes, we have to control ourselves, as to not get lost and be trapped in lust.

this joke is so wicked you'd be offended

so when that joke about trisexual came...
"i'm trisexual, i would try anything sexual..." (sleazy i know!)

i thought, what about bisexuals?
"i'm bisexual, and i would buy anything sexual!" (that's sleaz-ier!)

i have nothing against bisexuals. i mean these guys go both ways, they do it with boys, they do it with girls. and that's how they are.

but when people pretend to be bisexuals to conceal themselves and lock themselves from the truth, then that's a different story.
these so-called 'bisexuals' are only interested with one thing... men. so, they shouldn't consider themselves bisexuals right? though they have this other consideration, a change of plan, when they get tired of being (rather playing) with men, they fly off to marry a woman. i find it really disturbing.
then there's this type of 'bisexual' who considers his past, past, past relationships with women. who now regularly dates men, and plans their future with them. still, they call themselves 'bisexuals'. odd.

whatever stupid movement this is in the Philippines, on replacing homosexuality with coining it or giving it an alias of bisexuality is preposterous. they may be the same, but they are entirely different.

these people who 'labels' themselves of such false sexual preference makes themselves look stupid.

te odio

le odio.
para hacerme para sentir Está aquí.
para romper mi corazón y rasgarlo a pedazos de minuto.
le odio.

caramel and chocolate

your sweet skin of caramel hue insatiates my mind.
your ivory teeth that beams with your smile blinds me with desire.
your almond eyes that speaks of happiness warms my soul.
and your lips, your succulent cherry lips softens my rigid heart.

and boy, you just melt me like chocolate.

123

123. let's count from 1 to 3.
123. my blog's posts are one hundred and twenty three!
yipee! ^_^

i've been dying everyday since then

says the resonating lyrics of urbandub.

my life is a bit paradoxical. strange in context.
i know i should lament and think of what had happened. but, i smile all the time.
for i know i shouldn't be bitter. and no wounds should tarnish my sunny disposition.

it ended with a smile and continues with it then.
we're friends.

i wake up and appreciate every little thing that happens around me. beautiful things.
the days start with the buttery shine of the sun, with a slight blanket of fog.
it ends with the bittersweet rain, that drenches our sadness from within - which leaves us refreshed and relieved.
oh how i love living everyday...