nahihilo. nalilito.

isang maganda at bonggang-bonggang atake ng migraine ang gumising sa utak ko.

naisip ko, masyado akong nagpapakabusy at nagpapakapagod sa mga gawain sa iskwelahan. hindi ko na nabibigyang pansin ang panahon para sa aking sarilli.

ano nga ba'ng pinagkakaabalahan ko sa iskwelahan?
yung advertising principles and production subject ko lang naman, isa sa mga major subjects na kinukuha ko ngayong semestre. enjoy na enjoy ako masyado. lider-lideran ang role ko, pero hindi ko ginustong maging pinuno. wala lang magmamando ng grupo kung pare-pareho kaming tulala. kasama ko naman yung kaibigan ko sa grupo, kami yung nag-iinitiate ng mga ideya at mga konsepto. itinuturing ko namang lider ang lahat ng aking mga kagrupo.

napasama kasi kami sa top 12 sa nakaraang case nung prelims, bale pang-apat kami. kaya todo-todo ang preparasyon. pinepressure kami nung propesor namin, mataas ang expectations nya sa grupo namin.

pero may isyu sa likod ng lahat ng ito...

may mga bulong-bulungan na kaya lang daw kami nakasama (kasi halos lahat kaming magkakabarkada) sa top 12 ay dahil sa kakilala at kalapit namin yung propesor namin. MALI!
pero alam ng propesor namin ang isyung ito, naikwento kasi namin sa kanya. ang sabi lang nya, "may magagawa ba sila kung talaga namang magaling kayo? eh kung paborito ko kayo eh di dapat sunod-sunod kayo sa top 4. pero hindi eh."

naaapektuhan lang ako ng mga ganitong isyu. hindi naman namin ginusto ang ganun.
kapag papasok kami sa sillid, nananahimik ang lahat hanggang sa makaupo kami ng barkada ko. lalo na yung isang grupo dun na sobrang insecure ata sa amin. ganun na nga siguro, naiinsecure lang siguro sila. baka naman bitter lang sila. kung ano man yun, hayaan ko na lang.

isipin na lang namin na compliment yun, sabi nga yung isang kaibigan ko. ayaw lang namin talagang maapektuhan, kaya babaligtarin na lang namin ang pangkahulugan ng gusto nilang mangyari. mainggit sila kung maiinggit sila. basta ba malampasan nila ang kaya naming gawin.

hindi ako nagmamayabang o kung ano man. naiinis lang ako na hindi nila kayang lumaban ng patas, at kailangan pa nilang manghila pababa ng isang tao. ayoko talaga ng ganun.

kebskebs na lang siguro. keber.
ngiti na lang.

kailangan ko lang sigurong huminga. huminga ng sobrang lalim para mas maging maaliwalas ang buhay ko. pero papano ka ba naman makakahinga kung kokontrahin lang ng pag-ubo ang maayos kong pag-hinga? nakakainis kasi may ubo pa rin ako ngayon. nayayamot ako sa pabago-bagong klima. pero keri lang. hihinga pa rin ako. kailangan ko pa din ng kaunti pang espasyo para sa sarili ko.

ikaw? kumusta naman ang buhay mo?

meron lang betamax

sabi sa kanta ng sandwich na betamax.

natutuwa ako sa kantang yon. naaalala ko ang kahapon, nung musmos pa lamang ako't walang masyadong alam sa mundo kundi ang mag-laro. naging pamilyar sa akin sina pepe smith, si mike hanopol, ang vst, ang sampaguita, ang apo hiking society, si francis magalona, freddie aguilar at iba pang mga importanteng tao sa larangan ng musikang Pilipino.
kinakanta ko noon ang mga kanta nila nung bata pa ako. kahit na hindi ko masyadong iniintindi ang pangkahulugan ng mga letra sa kanilang musika ay natutunan ko itong sabayan. naalala ko nung isang beses na kinanta namin nung mga kalaro ko ang nosi ba lasi at laki sa layaw. nakakatuwang mga alaala.

gusto ko din yung bidyong ginawa nila para sa betamax. isa pa ding paalala ng kahapon. oo, nilaro namin nung mga kalaro ko yung ibang mga laro doon, maliban sa syato. hindi ako masyadong pamilyar doon. namimiss ko ang paglalaro ng piko, ng patintero, ng habulan taya, ng chinese garter, ng teks, ng holen, ng sipa, ng tago-taguan... nakakapanghinayang nga lang isipin na mangilan-ngilan na lang ang mga batang nakakaalam ng mga larong 'yon. dahil lahat sila ay nalunod na sa makabagong teknolohiya at makabagong pamumuhay.

mabalik tayo dun sa kanta... medyo nakikita nga lang ang pagiging third world ng Pilipinas. bakit? kasi nung panahong yun ng 'betamax' eh unti-unti nang nadedebelop ang internet mula sa telegraph ng amerika, at ang komunikasyon sa isa't-isa ay nagiging mas madali sa pamamagitan ng cellphone mula sa simpleng ideya ng telepono na ninakaw daw diumano ni Graham Bell kay Elisha Gray.

pero hindi naman talaga ito ang gustong ipahiwatig nung betamax. nais lamang nitong ipaabot sa lahat ang kahalagahan ng mga nag-ambag sa pag-angat ng orihinal na musikang Pilipino. isipin mo na lang kung gaano kahirap bumuo ng isang awitin na may orihinal na letra, kung gaano kahirap ipaabot ang iyong musika sa mga tumatangkilik nito sa kakaunting mga midyum ng pagbrodkast. tapos ngayon, kung kailan madali na ang pagsasalathala at pagbobrodkast ng kanta, ay sya namang unti-unting pagpatay ng orihinal na paggawa ng musika.

kailangan nating ipagpatuloy ang sinimulang legacy ng mga dakilang mang-aawit ng ating panahon. yakapin natin ang musika at pamumuhay na patuloy na humuhubog sa kultura nating mga Pilipino. huwag natin itong ibaon sa limot. tangkilikin ang musikang Pilipino.

ipagpatuloy ang daloy ng alon.
betamax ng sandwich

mang-aagaw

unti-unting lumalayo ang loob mo. nawawala ang init ng pag-ibig na dati'y nagliliyab sa ating mga dibdib.

natanggap ka sa trabaho. dali-dali kang naghanap ng trabaho para mayroong panggastos para sa araw-araw mong pamumuhay. ginawa mo ito para makaipon at bago kumuha ng board exam para sa nursing.
ilang linggo din tayong hindi nakapag-usap dahil sinangla mo ang telefono mo, wala ka nang pangtustos dahil hindi ka sinusuportahan ng mga magulang mo.

sa panahong hindi tayo nakapag-usap. unti-unti ay nababawasan ang pagmamahal mo sa akin. nabaling ito sa kasamahan mo sa trabaho.

nakapagdiwang pa tayo ng ika-walong buwan natin ng pagsasama bilang magkasintahan. kinabukasan ay isiniwalat mo sa akin ang panliligaw ng iyong kasamahan sa trabaho at ang pagkawala ng iyong pag-ibig sa akin.

nagulat ako sa mga nalaman ko, sumugod ako sa iyong pinagtatrabahuhan, at doon hinintay kita kasabay ng iyong bagong kasintahan sa pag-uwi.
dinalhan kita ng mainit na kape na nasa malaking papel na baso. dinalhan din kita ng cake para sa naunsyaming pagkikita noong pagdiriwang ng ating ika-walong pagsasama.
tahimik akong nakaupo sa lobby ng inyong opisina nang makita ko ang inyong paglapit. tumayo ako at binati kita.

"kumusta? hindi mo ako inaasahan dito ano? sino yang katabi mo?"
"ah... eh... si... officemate ko nga pala."
"ah. okay. hello officemate!"
sya pala ang umagaw sa aking pinakamamahal...
dahan dahan kong inilapit ang kamay kong may hawak ng mainit na kape at ipinangkaway, hindi ko napansin na maluwang pala ang takip nito. humagis ito sa damit ng ex-boyfriend ko at sa kasama nito. halatang napaso ang dalawa. mabuti nga sa inyo mga putang ina ninyo, sabi ko sa isip ko.
"ay! pasensya na! sorry, sorry!"
at sumunod na nahulog ang cake sa kanilang mga sapatos dahil sa pagkabigla.
"hala! naku, sorry..."

tawang-tawa ako sa pangyayari. hindi ko aakalain na makikiayon sa akin ang tadhana.
sa totoo lang ay gustong-gusto kong sakalin hanggang sa mamatay ang dalawang yun.

iyon na siguro ang ganti para sa kawalanghiyaang ginawa sa akin ng mga gagong yun.

bakit nga ba hindi nanatili sa akin ang aking pinakamamahal? sinasabi nyang mahal nya ako pero parang nung mga panahong nagkatrabaho siya hanggang sa panahon na nagkawalay kami ay nabawasan ang kanyang pagtingin sa akin? samantalang medyo maayos pa naman kami nung kami ay magkita ilang linggo bago itong pangyayaring ito.
sinasabi nya na may mga pagkukulang ako sa kanya. ganuon din naman ang iniisip ko.
sinusubukan ko namang punan ang lahat ng aking pagkukulang sa kanya, ngunit sadyang kulang lang talaga ito para sa kanya.

sinamantala nung kaopisina niya ang kahinaan ng aking ex-boyfriend. kahit na alam nitong mayroon na syang kasintahan ay pilit pa rin ang panunuyo nito sa kanya. alam ito ng mga taong nakapaligid sa kanila. bakit ba naman sukat na patulan nitong ex-boyfriend ko ang gagong yun. sinasabihan naman ni ex-boyfriend na layuan sya nito pero hindi, nagpupumilit pa rin ang ulol.
oportunista ang mga taong kagaya nito, alam nilang mahina ang isang tao, nangugulila... pagkatapos ay pakikitaan ng magandang loob.

pinapili ko si ex-boyfriend. pero sinabi ko na din na mas makakabuti sa kanya kung sa kaopisina na sya sumama. dahil, mas may oras silang magsama kaysa sa amin, nagkikita sila parati. yun lang. mukha namang masaya si ex-boyfriend sa piling ng kanyang mang-aagaw na kaopisina.
sobrang wala lang talaga sigurong etiks at puso yung taong yun.

ewan ko na lang, pero hindi ko naman intensyon na maging mapait ang lahat ng aking nasusulat. hindi ko hangarin na maging ampalaya.
itong paglalahad na ito ay may halong fiction. huwag paniwalaan ang kabuuan.

Bakit nga ba Filipino?

Bakit nga ba madalas na ang paggamit ko ng wikang Filipino sa pagsusulat at paglathala ng blog ko?

Naisip ko lang kung may kakayanan ba ako sa pagsusulat ng Filipino. Wala kasi akong ideya kung may ibubuga ako sa pagsusulat sa wika natin, gayundin naman sa Ingles. Pero, inaamin ko at ipinagdidiinan ko na hindi ako magaling sa Filipino. Ginagamit ko lamang ang mga salitang alam ko sa Filipino, nahihirapan akong magsalin ng mga salita mula Ingles sa Filipino. Kaya sinisikap kong kilalanin muli ang ating wika.

Nabigyang inspirasyon ako ng iba kong mga nababasang mga blogs, gaya nung kay Andrew.

Isa pang rason ay dahil sa aking profesor o guro sa Pagbasa at Pagsulat tungo sa Pananaliksik - Si Ginoong Jeremillios. Napamangha niya ako sa tatas ng kanyang pakikipag-usap sa kanyang mag-aaral sa wikang Filipino. Nakita ko din ang dedikasyon sa kanyang pagtuturo ng wikang Filipino. Ipinakita niya sa amin ang mga suliranin na kinakaharap ng wikang Filipino sa kasalukuyang panahon.

Akala ko noon ay ganuon na laman kadali ang pag-aaral ng ating wika, hindi pala. Mayroon din pala itong mga suliranin na kinakaharap.

Si Ginoong Jeremillos, na aking guro sa wika, ay nagmamaneho ng pampasadang fx. Bukod ito sa kanyang pagtuturo. Ginagawa niya ito para matustusan ang kaniyang pangaraw-araw na gastusin. Oo, masasabi natin na isa siyang masipag na tao. At dahil do'n, saludo ako sa kanya.

Nalaman ko na isa sa suliranin ng wika ay ang pinaplanong pagpapasatupad ng batas na magpapalawig ng pagtuturo ng Ingles bilang pangalawang wika. Sinasabi doon na mas pahahabain ang oras ng pagtuturo Ingles. Parang ganito ang mangyayari, mabibigyan ng isa't kalahating oras ang kursong Ingles sa mga matataas na paaralan at ang Filipino ay mabibigyan lamang ng tatlumpu hanggang apatnapu't limang minuto lamang.
Hindi ako sang-ayon sa ganuong patakaran kahit na ako'y nasasa kolehiyo na. Marapat lamang na pantay ang oras ng pagtuturo ng parehong kurso. Dahilan kasi ng mga nagsagawa ng batas na iyon na masyado na ang pagbaba ng rating mga mag-aaral sa kursong Ingles. Humihina na daw masyado ang kaalaman nila dito lalo na sa pampublikong paaralan.
Dapat na bigyan pa din ng pansin ang ating pangunahing wika, dapat pantay pa rin at sapat ang mga oras na ilalaan sa pagtuturo nito. Naniniwala ako na kung mahina ang pundasyon sa pagtuturo ng pangunahing wika, mas mahihirapan ang mga nag-aaral ng pangalawang wika na intindihin sa dahilan nga na mahina ang pagkakaintindi nila sa pangunahing wika. Kumbaga, salitan lang ang pagpapalit at pagsasalin ng kaalaman sa parehong wika. Pareho lamang ang mga tuntunin sa paggawa ng isang pangungusap sa Filipino pati sa Ingles, pareho lamang din ang mga tuntunin sa gramatiko ng Filipino at Ingles. Kaya't hindi ako naniniwalang makakabuti ang ganuong batas sa pagpapalawak ng kaalaman ng mga mag-aaral sa pangalawang wika.
Hindi pa nga natin masasabing pangalawang wika ang Ingles, sapagkat, meron din naman tayong iba't-ibang dyalekto sa ating kanya-kanyang probinsya gaya ng Ilokano, Pangasinense, Kapampangan, Tagalog, Bikolano, Sebuano, Waray at Hiligaynon. Kung gayon, maituturing na lamang natin na pangatlo o pang-apat na wika ang Ingles depende sa dami ng dyalekto sa Pilipinas ang kaya nating magamit.

Mas gugustuhin ko pa na magkaroon ng kursong elektiv na kung saan ay matututunan namin ang iba't-ibang dyalekto ng ating bansang Pilipinas, bukod sa banyagang mga wika na kailangan naming kunin (sa aming kurso kinakailangan na kumuha kami ng Spanish o kaya Nihonggo) sa kolehiyo o kaya sa mataas na paaralan.

Natuwa nga pala ako nung malaman ko na ang wikang Filipino ay wikang buhay, sa kadahilanang ito ay patuloy sa pag-usbong.

Kaya't hinihikayat ko kayong gamitin pa ng mas madalas ang ating wikang pambansa, ang wikang Filipino. Makakatulong ito sa pagpapalawak ng ating kaalaman sa marami pang mga wika bukod sa Ingles.

Ang paggunita sa multo ng nakalipas

Online ako. Naghahanap ng mga bagong taong makakausap.
Nang makita ko ang profile mo na sumipot kung saan.

Ikaw.
Na may maamong mukha. Nakakapasong mga tingin at nakakatakam na mga labi.
Ikaw.
Na may matatamis na ngiti at nakakahawang mga tawa.
Ikaw.
Na kauna-unahan kong minahal ng tapat.
Ikaw.
Ay kahapon na.

Halos gawin kong kanto ang Olongapo para sa'yo.
Halos ipahamak ko ang sarili ko para sa'yo.
Pero nauwi lang sa wala.
Nakakatawang mga alaala.

Isa ka na lamang multo sa aking nakaraan.

Ngunit sa kabila ng lahat, nagpapasalamat ako sa iyo.
Pinatapang ako ng mga nasawing pangako mo.
Pinaharap sa kinabukasang may pag-asa para sa totoong pagmamahal.
Pinangiti sa kabila ng pagpapaluha.
Tinatanaw ko iyong malaking utang na loob sa iyo. Salamat.

kasalanan

Hindi ko alam kung bakit humaling na humaling ako sa pakikipag-usap ko sa'yo.
Mayroong mga ngiting namumutawi sa aking mga labi kapag kinakausap kita.
Nadadala kasi ako sa lambot ng iyong mga salita, at pagkamalumanay mong pagkikipagkwentuhan sa akin. Pinapagaan mo ang pakiramdam ko.
Para kasing napakabait mong tao, inosente. Wala kang inaalala sa buhay. Malalahanin ka pa.
Ewan ko ba, patay na patay din ako sa'yo.

Kapag nagtetext ka, hindi ko alam kung anong espirito ang sumasanib sa akin at parang tuwang-tuwa ako.
Kapag nakikita ko ang larawan mo, wala akong nagagawa kundi pagmasdan ang bawat linyang bumubuo sa hubog ng iyong mukha at katawan. Napapatunganga na lamang ako.

Ngunit mali, mali ang mga ginagawa kong 'yon.
Hindi kita dapat binibigyan ng espesyal na pagtingin.
Kailangan kong baguhin ang pagtingin ko sa iyo, baka tuluyan akong mapaibig sa iyo at masira ang kung ano mang mayroon tayo ngayon.

Kaibigan lang kita. Kaibigan.

Sapagkat, taliwas ang umibig sa isang kaibigan habang mayroon pa akong minamahal.
Ito'y isang kasalanan.

lucky charm

Natatandaan ko, mga huling buwan na ng ikalawang semestre noon...

Nakasabay kita sa paglalakad papasok ng eskwelahan. Hindi pa nga kita napansin nu'n eh, nauuna ako sa paglalakad sa iyo nang tinawag mo ako.
"Uy, kumusta na?"
"Kuya, ikaw pala yan?", tanong ko. "Eto, papasok na, may exam pa ako eh, ikaw ba?"
"May inaayos pa ako eh, requirements para dun sa isang subject", wika niya.
"Ah, sige kuya goodluck na lang sa requirement mong yun. Congrats nga pala kasi gagrad ka na."
Napangiti ka na lamang at nagpasalamat.
"San ka nyan?", tanong mo.
"Dito ako sa building namin, ikaw ba?"
"Dito lang sa computer shop, tatapusin yung ginagawa ko. Sige, kita na lang tayo."
"Sige kuya, kita na lang tayo. Text text ha. Ingat.", panandaliang pamamaalam ko sa kanya.

Naala-ala ko, mayroon nga pala akong ibibigay sa kanya para sa kanyang pagtatapos. Dali-dali ko siyang tinext at sinabi na may ibibigay ako sa kanya sa susunod na magkita kami, surpresa na lamang kung ano yun, sabi ko sa kanya.
Dali-dali kong tinapos ang mga gagawin ko nung araw na iyon, kinahapunan ay nagmamadali naman akong pumunta sa mall upang bilhin ang pangregalo ko sa kanya. Naisip kong bigyan sya ng pitaka dahil napansin kong lagi na lang sabog-sabog ang pera nya noong kami'y nagkikita pa ng madalas. Hindi kasi sya gumagamit ng pitaka, sa bulsa nya lamang inilalagay ang kanyang pera. Naisipan ko rin na ibili sya ng lip balm, kasi palagi na lang nanunuyot ang kanyang mga labi at nagbibitak-bitak. Naroong dumugo pa nga ito nung kutkutin nya ang kanyang mga rosas na labi.
Pagkabili ay umuwi agad ako sa apartment na aking tinutuluyan upang ayusin ang mga regalo ko sa kanya. Sa isang maliit na paperbag ko iyon inilagay. Ang pitaka ay nilagyan ko ng limangdaan, pampaswerte. Sabi kasi ng nanay ko, masamang magbigay ng pitaka na walang laman. Ang lipbalm naman ay nilagyan ko ng sulat sa pakete nito.
"Kuya, gamitin mo 'to. Kasi palagi na lang tuyo ang labi mo. Baka dumugo na naman."
Pinagsama ko na lamang ang lipbalm at ang pitaka sa maliit na paperbag na iyon.

Kinabukasan...
Masaya akong gumising para pumasok. Nakangiti ako nang igayak ko ang mga gagamitin ko para sa araw na iyon. Inilagay ko ang paperbag katabi ng aking mga gamit para hindi ko ito makalimutan. Binalak ko na ilagay muna iyon sa locker namin sa school kung sakali man na hindi ko kaagad ito maibigay.

Nakangiti akong tumungo ng aming eskwelahan.
Pagkapasok ko sa trangkahan ng eskwelahan ay nagulat ako dahil nakasalubong kita. Galing ka naman ng registrar at ako'y papasok pa lamang. Napansin ko na medyo walang buhay ang mukha mo.
"Kuya, okay ka lang? Ba't parang malungkot ka?"
"Galing ako ng registrar, hindi daw ako makakamartsa, pero makakapagtapos naman ako. Kailangan ko lang talagang maipasa yung natitirang requirement."
"Ganuon ba kuya? Tapusin mo na yung requirement na sinasabi mo para at least makuha mo yung diploma mo, hindi ba?"
"Oo naman. Makukuha ko yung diploma ko."

Agad kong naalala ang regalong dala-dala para sa iyo.
"Kuya, eto nga pala oh. Regalo ko para sa graduation mo. Sorry ha, hindi ko naman kasi alam na ganyan ang sitwasyon. Pero alam ko naman na makakatapos ka."
"Thank you ha."
"Ngiti ka lang kuya."
Sabay alis sa kinalalagyan natin. "Kuya, late na ako eh. Kita na lang tayo. Sige kuya."
Nagmamadali akong tumungo sa building namin. Hindi ko man lang pinansin ang reaksyon mo nung binigay ko sa'yo yung regalo. Naisip ko na itext ka na lamang at yayain na magkape, para makapag-usap.
"Sige, text kita kung kelan tayo pwede magkape ha. Salamat nga pala sa regalo mo" sagot ni kuya.
Walang mapagsidlan ang nag-uumapaw na ligaya na nadarama ko noon. Napakasaya ko noon. Halos buong linggo ko'ng pinag-isipan at pinagplanuhan ang mga mangyayari sa pag-uusap natin.

Isang linggo din ang lumipas mula nung huli tayong magkita, nagtext ka at sinabi mong magkikita tayo sa Miyerkules ng linggong yun. Galak na naman ang namuo sa aking kalooban.

Nagkita tayo sa Seattle's Best para magkape, nilibre mo pa nga ako eh. Tuwang-tuwa ako noon. Masaya akong pinagmamasdan ang makisig mong mukha. Masaya akong nakakausap ka ulit ng harap-harapan noon. Kinumusta ko ang paglalakad ng requirements mo para sa pagtatapos mo. Sinabi mo na makukuha mo naman ang diploma mo, ngunit hindi ka makakamartsa. Okay na yun, at least nakapagtapos ka. Nasabi mo din sa akin nun na nakapag-apply ka na ng trabaho at wala pang ni isa ang tumatawag para kumpirmahin ang iyong interview sa kanila. Napansin kong medyo nag-aalala ka nun, ipinalangin ko naman na sana'y may kumuha na sa iyong kumpanya. Nang matapos tayong magkape...
"Samahan mo nga pala ako magpaprint ng papers ng bestfriend ko, meron kasing piso kada print dun malapit sa school natin eh.", sabi mo.
"Sige ba, okay lang sa kin."
Pagkatapos magpaprint ay sabay nating nilakad ang daan pabalik ng mall.
"Idadaan ko pa 'to sa UP eh, hinihintay na kasi 'toh."
"Ganun ba? Saan daan mo nyan kuya?"
"Sasakay ako ng PHILCOA. Ikaw ba?"
"Pa-España ako, babalik pa akong apartment. Mag-eempake pa kasi ako."
"Ah, sige, sabay na tayo."
Dumaan ulit tayo ng mall at pumasok doon, para diretso na sa sakayan ng jeep malapit sa labasan ng mall, sa may city hall.
Papalabas na tayo ng mall noon...
"Sandali lang, may nagtext sa 'kin.", sabi mo.
"Ah, sige lang kuya."
"Nagtext na yung company sa 'kin, may schedule na ako ng interview.", tuwang-tuwa mong sinabi sa akin.
"Wow, galingan mo kuya. Sana matanggap ka agad dun. Pero, nakakatawa naman, kanina lang eh pinag-uusapan natin yan at pinuproblema mo pa. Buti na lang."
"Oo nga eh, lucky charm ata kita.", sabi mo.
"Hindi naman kuya.", wika ko sa kanya habang nakangiti. Kasalukuyan naming tinatawid ang pedestrian lane papunta ng city hall noon. Sa loob-loob ko, "Nakakatuwa naman, lucky charm daw nya ako." Hindi mabura sa isip ko ang mga sinabi mong yun, na sa tingin ko ay biro lamang para sa iyo.
Naghihintay tayo ng masasakyan noon, sinabi mo na gusto mong maghilamos kasi malagkit na ang mukha mo. Wala naman akong naging reaksyon. Gwapong-gwapo ka pa rin para sa akin nun. Dumating ang jeep. Sumakay tayo. Magkatabi sa byahe.
Papalapit na ako sa bababaan ko. Inisip ko na patuluyin ka muna sa apartment para makapaghilamos. Trapik din naman kasi sa España noon. Nagdadalawang-isip ako... "Huwag na lang, nagmamadali din sya. Kailangan na maibigay yung thesis ng bestfriend nya."
Tiyempong huminto ang jeep sa kalsadang dadaanan ko papunta ng apartment. Sa tapat yun ng pinakamatandang unibersidad sa Asya.
"Sige kuya, dito na lang ako. Ingat ka ha. Text mo na lang ako.", sabi ko kay kuya. "Sandali lang po ma." At bumaba na ako sa jeep. Lumingon ako't kumaway sa kanya.

May natitira pang ngiti habang naglalakad ako patungo ng apartment. Masaya.
Agad akong nag-empake pagkadating ko sa apartment, inayos ang mga bagay na iuuwi sa probinsya. Lilisanin na kasi namin yung apartment na yun. Inisip ko na din na umuwi sa amin sa probinsya at kukunin na lamang namin ang mga gamit pagbalik ko doon. Naghilamos ako at nag-ayos ng aking sarili bago lumisan patungo ng istasyon ng bus. Naisip ko, pa'no kaya kung pinatuloy ko muna sya para makapaghilamos? Hindi naman siguro gusto nun na pumunta dito sa apartment naming bulok. Napangiti na lang ako.
Nagsara ako ng mga bintana, nagpatay ng ilaw, at nagkandado ng pinto. Nilisan ko ang apartment na 'yon na may magandang alaala - ang huling pagkikita namin ni kuya.

palutang o palitaw?

ano ba talaga? palutang o palitaw?

before anything else... yes, this is a late posting.

so, this is one of the things we did at the eve of new year. this is one of Philippines' delicacies. and i was thinking before while making them, are they to be called 'palutang' or 'palitaw'?

i even argued with my brother on how we'd have to call this food.
but then i thought that, it floats when it is cooked, it doesn't appear before our very eyes.
i even thought of translating it in English. that 'palutang', from the root word 'lutang' means to float. and that 'palitaw' from 'litaw' means to appear/appear. so i guess that we should call it 'palutang' then.

'palutang' is made from ground glutinous rice, and is mixed with water to create a dough-like composition.
'palutang' is usually served during new year. supposedly because the round shapes of this delicacy hints something that has to do with money and financial stability, to make our year prosperous. it is one of our traditions and beliefs. it is culture.

we used our hands in making them. we shape them into small balls and press its center to form a dent. it's like a doughnut, only that the holes doesn't go through. we got a bit crazy, i suggested to my brother to make different shapes. we even had to hide it from our dad, since he might think that we were toying with our food. but i thought that it would be more exciting to eat if it was different. and boy it did! i was so used to eating round 'palutang' ever since i was a kid, so it was more fun eating a different shaped 'palutang'.

inggitero

maraming inggitero sa mundong ito.
ang pinakamainam mong gawin ay magpasawalang bahala at huwag magpaapekto.