blocked

lately, i have been having trouble writing. you know the feeling of having so much thoughts of what to write, and suddenly when you face the monitor nothing comes out of your head? that, that’s what i have been experiencing lately. i do not want to have this kind of situation. is this some kind of a disease or something? i wouldn’t call it writer’s block – it’s too lame a word to call it that.

i do not want to have this kind of feeling right now. i have so much to do, so much stuff to write and i can’t let it out.

i have to write a script for this upcoming event for school. i have to write a prayer for the school administrators, for the foundation day and alumni homecoming. see, i have so much responsibilities to do.

i so hate this feeling right now.

The Need To Be Alone

They say that no man is an island, but I say that a man should at least know how to be alone.

A man should at least know how to separate himself from the world that he has been used to, perhaps to spend time alone - to think of himself, his problems and its resolutions, and on how he affects other people through his influence. A man needs to isolate himself from time to time, to concentrate.

As with what general psychology says, we need to be alone sometimes, and with his time being alone he can do introspection -  a reflection of himself.

We all have friends to accompany us with our everyday life, but it is once that we ask for time for ourselves. Our friends should understand that we need to separate ourselves from them too, and this is a mature and healthy act of assessing one's social interaction with the environment that he has been living in. This would mean having and reassessing one's judgements towards other people, setting aside the views and opinions of friends. After coming to a realization towards something, we should then meet halfway with our friend's point of views. Our independent decisions are beneficial for our relationships with the people around us; having time to think about our issues with our peers, our relationship with our parents, our work or academic behavior and attitude, our relationship with our significant other - these are some of the things that we need to spend time with ourselves. We need reflection. Our judgements should not be hurried, we should give time for ourselves to think and decide.

I have been experiencing a dilemma. I have long been wanting to spend time with myself, to think and to muse about the things that have been going on with my life, with my relationships with my peers, my relationship with my parents and my relationship with myself.

I wanted to distance myself from my friends because I need to set my own opinion on the issues that have been going on with us, with other people. For once, I just wanted to think of myself. I didn't mean to be selfish or anything and I don't hate them either, I just need to have a break from them. I have been spending so much time being with them that I felt like being dazed with my own judgments and depend on how they would act, and I know that this is turning out to be unhealthy.

I wanted to fix my relationship with my parents too, they can't understand my hardships at school anymore. They always question me why I always come home late. The availability of my major subjects are only during the evening. I want to talk to them, I'm just setting myself to be in confrontation with them.

I am losing myself lately. I feel numb. I am void of emotions. No, I'm not really losing my emotions lately, it's just that I feel like not showing my emotions towards issues. I pity myself whenever my boyfriend and I talk about our relationship, whenever we have problems to resolve - it just seems that I am not showing my exact emotion for that situation, but I do have the empathy to understand my boyfriend and whatever situation that we have for that very moment. I am just not myself anymore.

I have lost myself from the rush of things during the previous activity that we have from our major subject last semester. So many things have passed and so many things have happened that I have lost track of everything - and that includes myself.

I haven't spent any time with myself lately. I have been used to being solo - with being solitary before I met my friends, just like how my boyfriend before. That is why I understand what he means that he wants to go solo again -  to spend time with himself and his need to be alone.

This time, I would pause and think of the things that have been going on around me. I need time to be alone.

nahihilo. nalilito.

isang maganda at bonggang-bonggang atake ng migraine ang gumising sa utak ko.

naisip ko, masyado akong nagpapakabusy at nagpapakapagod sa mga gawain sa iskwelahan. hindi ko na nabibigyang pansin ang panahon para sa aking sarilli.

ano nga ba'ng pinagkakaabalahan ko sa iskwelahan?
yung advertising principles and production subject ko lang naman, isa sa mga major subjects na kinukuha ko ngayong semestre. enjoy na enjoy ako masyado. lider-lideran ang role ko, pero hindi ko ginustong maging pinuno. wala lang magmamando ng grupo kung pare-pareho kaming tulala. kasama ko naman yung kaibigan ko sa grupo, kami yung nag-iinitiate ng mga ideya at mga konsepto. itinuturing ko namang lider ang lahat ng aking mga kagrupo.

napasama kasi kami sa top 12 sa nakaraang case nung prelims, bale pang-apat kami. kaya todo-todo ang preparasyon. pinepressure kami nung propesor namin, mataas ang expectations nya sa grupo namin.

pero may isyu sa likod ng lahat ng ito...

may mga bulong-bulungan na kaya lang daw kami nakasama (kasi halos lahat kaming magkakabarkada) sa top 12 ay dahil sa kakilala at kalapit namin yung propesor namin. MALI!
pero alam ng propesor namin ang isyung ito, naikwento kasi namin sa kanya. ang sabi lang nya, "may magagawa ba sila kung talaga namang magaling kayo? eh kung paborito ko kayo eh di dapat sunod-sunod kayo sa top 4. pero hindi eh."

naaapektuhan lang ako ng mga ganitong isyu. hindi naman namin ginusto ang ganun.
kapag papasok kami sa sillid, nananahimik ang lahat hanggang sa makaupo kami ng barkada ko. lalo na yung isang grupo dun na sobrang insecure ata sa amin. ganun na nga siguro, naiinsecure lang siguro sila. baka naman bitter lang sila. kung ano man yun, hayaan ko na lang.

isipin na lang namin na compliment yun, sabi nga yung isang kaibigan ko. ayaw lang namin talagang maapektuhan, kaya babaligtarin na lang namin ang pangkahulugan ng gusto nilang mangyari. mainggit sila kung maiinggit sila. basta ba malampasan nila ang kaya naming gawin.

hindi ako nagmamayabang o kung ano man. naiinis lang ako na hindi nila kayang lumaban ng patas, at kailangan pa nilang manghila pababa ng isang tao. ayoko talaga ng ganun.

kebskebs na lang siguro. keber.
ngiti na lang.

kailangan ko lang sigurong huminga. huminga ng sobrang lalim para mas maging maaliwalas ang buhay ko. pero papano ka ba naman makakahinga kung kokontrahin lang ng pag-ubo ang maayos kong pag-hinga? nakakainis kasi may ubo pa rin ako ngayon. nayayamot ako sa pabago-bagong klima. pero keri lang. hihinga pa rin ako. kailangan ko pa din ng kaunti pang espasyo para sa sarili ko.

ikaw? kumusta naman ang buhay mo?

ang propelya kong psycho

salamat kay Tina sa word na propelya.

ang gwapo kong propesor sa social psychology ay maikli ang pasensya. hindi bagay sa kanya ang maging propesor. sana naging sikolohistang klinikal na lamang siya.

nagalit kasi sya dun sa isa naming kaklase. tapos pinahiya nya pa.

he is obviously unprofessional when it comes to teaching, and it shows.
he should've talked to that classmate of ours after dismissal and not point fingers to tell the whole class that, "ang kapal kapal ng mukha mo!"

i don't really like him at all after what had happened.

nalaglag ang brip ko

ngarag akong pumasok sa eskwela ngayon. walang tulog at walang matinong kain. sumakit ang ulo ko, parang binibiyak ito sa gitna at wari bang sasabog ang utak ko. salamat sa prod namin kaya nagkakaganito kami, pero enjoy pa rin naman kahit papano. medyo sumasakit nga lang ang ulo namin ng dahil sa patayong kabaong na yan.

oh well papel. ayun nga, kumain muna kami pagkatapos nung essay namin. tutal, sobrang gutom na rin naman kami at medyo boring yung class na susunod - ang social psychology. ang boring kasi nung prof. lagi nga kaming nagpapalate dun kasi kumakain muna kami. wala po kasi kaming break kapag tth, tuloy-tuloy ang klase namin.

kaya dumeretso kami sa canteen, kumain ng sandamakmak na pagkain, kwentuhan ng saglit tapos diretso ng klase. isip-isip namin... "naku, eto na naman tayo sa boring na subject na ito..."

sumilip kami sa bintana, ibang prof yung nakita namin.
"dito ba tayo mga friends?"
"oo, dito tayo, ano ba. pero ba't iba yung prof?"

nahiya kaming pumasok sa aming silid. dali-daling umupo sa aming upuan at tumingala sa professor...

oh my god... ang gwapo-gwapo naman nitong prof natin mga friends...

"sir, kayo na po ba ang bago naming prof?"
"yes."
"sir... wag na kayo aalis ha..." sabay tawanan.

grabe, nalaglag talaga brip ng sangkabaklaan sa room kanina. pati mga babae sobrang laglag ang mga panga, halos sumayad na sa sahig. syempre, pati ako, instant crush ko na itong si sir. eh mas bata sa akin. at super may itsura sya ha.

ang saya, super landian galore kanina.
oh well, tuesday and thursday evenings will never be the same again. ^_^

summer saya

Kasalukuyan akong nagpapakasaya sa nalalabing mga araw ng aking klase ngayong summer.
Masaya ako sa mga kinuha kong mga subjects. Nag Espanyol ako, nag Editorial and Column writing, tsaka PE. Sunod-sunod ang mga klase ko, kaya walang pahinga.

Bakit nga ba ako kumuha ng mga klase ngayong summer? Kasi, ayokong maburo sa bahay dahil walang ginagawa at magagawa.. Ayoko ding mabobo ng dahil sa bakasyon, kaya dapat palaging may ginagawa, binabasa at iniisip para mapanatiling aktiv ang ating isip. Na-iistuck kasi ang isipan natin kapag nanatili itong idle.

Kumuha ako ng Espanyol kasi interesado talaga akong matuto ng ibang lenggwahe. Lalo na ang Espanyol kasi yung iba naming kamag-anakan ay marunong magsalita nito. Naalala ko kasi yung kwento ng nanay ko na ang nasirang lolo ko ay marunong mag Espanyol, tinuruan pa nga nila ako noon kapag nagtatanong ang lolo ko ng oras na kung ano dapat ang isasagot ko.
Wag kayong umasa na bihasa na ako sa Espanyol, Elementary Spanish lang yun, meron pang advanced Spanish. Pero, masayang masaya ako sa klase kong yun. Kahit na dumudugo na ang mga ilong namin kapag nagsasalin na kami ng mga pangungusap sa Ingles pa-Espanyol, at Espanyol pa-Ingles, at kapag nakikipag-usap sa amin ang aming guro sa wikang Espanyol.

Kumuha din ako ng Editorial and Column writing. Major subject namin ito, kaya super saya. Magsusulat kami, makikipagkulitan sa guro naming ubod ng kulit. Tawa kami ng tawa dun, sobrang aliw na aliw kami sa kaguluhan namin sa silid. Kakaunti lang kasi kami sa klase, tutorial section kasi kagaya nung sa klase ko sa Espanyol.
Pero siyempre, hindi mawawala ang pagsusulat. Malaking bahagi ng subject na ito ang pagsusulat at enjoy ako dun. Kahit na minsan ay nabablanko ang isip ko. Mahirap magsulat at humugot ng isang paksa. Mahirap kumuha ng naaangkop na mga salita para mabigyang buhay ang iyong sinusulat. Pero yun ang kaligayahan at pagsubok dun.

Nag-PE naman ako para mabawas-bawasan ang mga taba ko sa katawan. Duon ko lamang naramdaman ang saya ng pagpapapawis... dahil sa paglalaro ng badminton. Ito rin ang oras na nagsisilbi para makihalubilo ako sa mga estudyante ng ibang kurso at sa mga cross enrollee. Masaya naman silang kalaro. ^_^

Masaya ako sa eskwelahan, ito na ata ang pinakamasayang klase sa tag-init na pinasukan ko.